مرتضی شریفی در نخستین حضورش در بازی‌های آسیایی ناگویا، مقابل اندونزی به میدان رفت؛ اما آمار ثبت‌شده برای دریافت‌کننده قدرتی ایران نشان می‌دهد او هنوز با بهترین فرم خود فاصله دارد. شریفی در مسابقه‌ای که پنج ست به طول انجامید، نتوانست آن عملکردی را که از او انتظار می‌رود ارائه کند.
شریفی در این دیدار ۱۲ امتیاز از ۲۸ حمله به دست آورد و در دفاع نیز موفق به ثبت امتیاز نشد. او ۱۵ بار سرویس زد که هیچ‌کدام به امتیاز مستقیم منجر نشد و چهار سرویسش نیز از دست رفت. در بخش توپ‌گیری هم سهم شریفی تنها دو توپ‌گیری موفق در پنج ست بود؛ آماری که نشان می‌دهد این بازیکن در فازهای مختلف بازی روز دشواری را پشت سر گذاشته است.
مشکلی که فقط به یک مسابقه مربوط نمی‌شود
البته نمی‌توان عملکرد یک بازیکن را صرفاً با یک مسابقه قضاوت کرد. با این حال، شرایط شریفی در تیم ملی طی دو سال اخیر نشان داده که مسئله او محدود به یک شب یا یک تورنمنت نیست.
یکی از نقاط مهم این مسیر به مسابقات قهرمانی جهان و دیدار برابر جمهوری چک برمی‌گردد؛ مسابقه‌ای که یک اشتباه تأثیرگذار از شریفی داشت و پس از آن، فشار زیادی متوجه این بازیکن شد. از آن زمان، شریفی برای بازگشت به فرم مطلوب خود در تیم ملی با چالش‌های مختلفی روبه‌رو بوده است.
حتی تغییر نقش او و برداشته شدن مسئولیت کاپیتانی نیز نتوانست به شکل محسوسی شرایط را تغییر دهد. شریفی همچنان در تیم ملی با همان فشاری مواجه است که باعث شده فاصله زیادی با نسخه‌ای که از او در سطح باشگاهی دیده‌ایم ایجاد شود.
وقتی تیم ملی برای یک بازیکن متفاوت می‌شود
نکته قابل توجه درباره شریفی این است که نمی‌توان کیفیت فنی او را زیر سؤال برد. این بازیکن در سال‌های اخیر بارها توانایی‌های خود را نشان داده و فصل گذشته نیز در لیگ ترکیه یکی از بازیکنان قابل توجه تیمش بود.
اما شرایط در تیم ملی برای او متفاوت است. فشار نتیجه، انتظارات هواداران و حساسیت هر اشتباه باعث شده شریفی نتواند با همان آزادی و اعتمادبه‌نفسی که در باشگاه بازی می‌کند، در پیراهن ایران ظاهر شود.
این تفاوت، شاید مهم‌ترین بخش ماجرای شریفی باشد؛ بازیکنی که کیفیتش را دارد، اما هنوز نتوانسته همان کیفیت را در تیم ملی به نمایش بگذارد.
آیا فاصله گرفتن می‌تواند کمک کند؟
در چنین شرایطی، یک وقفه کوتاه از تیم ملی لزوماً به معنای پایان کار نیست. گاهی یک بازیکن برای بازسازی ذهنی و بازگشت به شرایط ایده‌آل، به فاصله گرفتن از فضای پرتنش نیاز دارد.
اگر شریفی پس از بازی‌های آسیایی مدتی از اردوهای ملی دور باشد و تمرکز خود را روی باشگاه، تمرین و بازسازی شرایط ذهنی و فنی‌اش بگذارد، ممکن است این وقفه به فرصتی برای بازگشت قدرتمندانه تبدیل شود. البته تصمیم نهایی در این‌باره به شریفی و کادر فنی بستگی دارد و نمی‌توان از حالا درباره آینده حضور او در تیم ملی نتیجه قطعی گرفت.
آنچه روشن است اینکه مرتضی شریفی هنوز یک بازیکن باکیفیت است و چند آمار ضعیف نمی‌تواند تمام توانایی‌های او را تعریف کند. شاید چیزی که او بیش از هر چیز نیاز دارد، فرصتی برای دور شدن از فشارها و پیدا کردن دوباره همان بازیکنی باشد که در سطح باشگاهی بارها از خود نشان داده است.